யுசிசி குறித்த அம்பேத்கரின் அணுகுமுறை உடனடி கட்டாய அமலாக்கத்தை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டதாக இருக்கவில்லை என்பது அவரது அரசியலமைப்புச் சபை உரையிலிருந்து புரிகிறது. இந்தியாவில் ஒரே சீரான குடிமையியல் சட்டம் எனப்படும் பொது சிவில் சட்டம் (UCC) தொடர்பான விவாதம் தற்போதைய அரசியல் சூழலிலும் தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ள நிலையில், அரசியலமைப்புச் சபையில் இதுகுறித்து முன்வைக்கப்பட்ட வாதங்கள் மீண்டும் கவனம் பெற்றுள்ளன. இந்திய அரசியலமைப்பின் 44-வது சரத்து, நாட்டின் ஆட்சிப் பகுதி முழுவதும் குடிமக்களுக்கு ஒரே சீரான குடிமைச் சட்டத்தைப் பெற்றுத் தர அரசு முயல வேண்டும் என்று குறிப்பிடுகிறது. இது அரசின் கொள்கை வழிகாட்டு நெறிமுறைகளில் இடம்பெற்றுள்ளதால், இதனை நீதிமன்றங்கள் நேரடியாக அமல்படுத்த உத்தரவிட முடியாது. எனினும், எதிர்காலத்தில் நாடாளுமன்றம் மற்றும் அரசுகள் சட்டம் இயற்றுவதற்கான அரசியலமைப்புச் சட்ட அடிப்படையை இந்தப் பிரிவு வழங்குகிறது. 1948-ல் தொடங்கிய முக்கிய விவாதம் 1948-ம் ஆண்டு நவம்பர் 23-ம் தேதி, அரசியலமைப்புச் சபை அப்போதைய வரைவுச் சட்டத்தின் 35-வது பிரிவை விவாதத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டபோது, நாட்டில் ஒரே சீரான குடிமைச் சட்டத்தை உருவாக்குவது தொடர்பாக நீண்ட விவாதம் நடைபெற்றது. இறுதியில், பொது குடிமைச் சட்டத்தை உருவாக்க அரசு முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்ற அம்சம் அரசியலமைப்பில் இடம்பெற்றது. அப்போது, மதம், தனிநபர் சட்டங்கள், சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள், சமூக சீர்திருத்தம், தேசிய ஒருமைப்பாடு உள்ளிட்ட பல்வேறு கோணங்களில் உறுப்பினர்கள் தங்களது கருத்துகளை முன்வைத்தனர். அரசின் தலையீடு குறித்த அச்சம் யுசிசிக்கு எதிராக முன்வைக்கப்பட்ட முக்கிய வாதங்களில் ஒன்று, தனிநபர் மற்றும் மதம் சார்ந்த சட்டங்களில் அரசு தலையிடக் கூடாது என்பதாகும். முஸ்லிம் லீக்கின் ஐக்கிய மாகாண உறுப்பினர் முகமது இஸ்மாயில் கான், ஒரே மாதிரியான சட்டத்தை உருவாக்குவதற்காக மக்கள் தங்களது தனிநபர் சட்டங்களை கைவிடும்படி கட்டாயப்படுத்துவது தேவையற்றது என்று வாதிட்டார். மதச்சார்பற்ற அரசு என்பது மக்களின் மத நம்பிக்கைகள் மற்றும் வாழ்க்கை முறைகளில் தலையிடாத அரசாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது வாதத்தின் அடிப்படையாக இருந்தது. மெட்ராஸைச் சேர்ந்த முஸ்லிம் லீக் உறுப்பினர் பி. பாக்கரும் இதேபோன்ற கருத்தை முன்வைத்தார். பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில்கூட பல்வேறு சமூகங்கள் தங்களது தனிநபர் சட்டங்களைப் பின்பற்றுவதற்கான உரிமை பாதுகாக்கப்பட்டதாக அவர் சுட்டிக்காட்டினார். தனிநபர் சட்டங்களில் அரசின் தலையீடு ஒரு சமூகத்தின் மத உணர்வுகளை மட்டுமல்லாமல், நாட்டில் உள்ள பல்வேறு சமூகங்களின் உரிமைகளையும் பாதிக்கக்கூடும் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். மதச்சுதந்திரத்துடன் முரண்படுமா? மேற்கு வங்கத்தைச் சேர்ந்த நசிருதீன் அகமது, தனிநபர் சட்டங்களில் தலையிடுவது மனசாட்சி சுதந்திரம் மற்றும் மதத்தை சுதந்திரமாக கடைப்பிடிக்கும் உரிமையுடன் முரண்படக்கூடும் என்று வாதிட்டார். அப்போது விவாதிக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பின் அடிப்படை உரிமைகள் தொடர்பான பிரிவுகளை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். தனிநபர் சட்டங்களில் மாற்றம் கொண்டு வர வேண்டுமென்றால் அது ஒரே கட்டமாக இல்லாமல் படிப்படியாக நடைபெற வேண்டும் என்றும் அவர் கூறினார். அவரது கருத்துப்படி, எதிர்காலத்தில் ஒரு பொதுவான குடிமைச் சட்டம் உருவாகக்கூடிய சூழல் வரலாம். ஆனால் அத்தகைய மாற்றத்தை உடனடியாக கொண்டு வருவதற்குப் பதிலாக, சமூகங்கள் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு கால அவகாசம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதே அவரது வாதமாக இருந்தது. மதச்சார்பின்மை என்பது மதத்திற்கு எதிரானதல்ல மெட்ராஸ் தொகுதியைச் சேர்ந்த மஹ்பூப் அலி பெய்க், முஸ்லிம்களின் வாரிசுரிமை, சொத்துரிமை, திருமணம், விவாகரத்து உள்ளிட்ட பல்வேறு தனிநபர் சட்டங்கள் அவர்களது மத நம்பிக்கைகளுடன் தொடர்புடையவை என்று வாதிட்டார். எனவே, இவற்றை வெறும் சிவில் சட்டத்தின் பகுதிகளாக மட்டுமே கருத முடியாது என்பது அவரது நிலைப்பாடாக இருந்தது. பீகாரைச் சேர்ந்த சையத் ஹுசைன் இமாம், மதச்சார்பற்ற அரசு என்பது மதத்திற்கு எதிரான அரசு அல்ல என்று விளக்கினார். மதச்சார்பின்மை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை அரசு ஆதரிப்பதில்லை என்பதைக் குறிக்கும்; அது மத நம்பிக்கைகளை முற்றிலும் மறுப்பதாக பொருள் கொள்ளக்கூடாது என்று அவர் கூறினார். அதே நேரத்தில், கல்வி, சமூக முன்னேற்றம், பொருளாதார வளர்ச்சி போன்றவை அதிகரிக்கும் போது பொதுவான சட்டங்களை உருவாக்குவதற்கான சமூக சூழலும் உருவாகும் என அவர் கருதியதாக விவாதப் பதிவுகள் காட்டுகின்றன. யுசிசிக்கு ஆதரவாக முன்வைக்கப்பட்ட வாதம் மறுபுறம், யுசிசிக்கு ஆதரவாக பேசிய உறுப்பினர்கள், தனிநபர் சட்டங்கள் மற்றும் மத நடைமுறைகள் இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருத வேண்டிய அவசியமில்லை என்று வாதிட்டனர். பம்பாயைச் சேர்ந்த காங்கிரஸ் உறுப்பினர் கே.எம். முன்ஷி, மத நம்பிக்கைகளுடன் நேரடியாக தொடர்பில்லாத சமூக மற்றும் சிவில் விவகாரங்களில் சட்டம் இயற்றுவதற்கு நாடாளுமன்றத்துக்கு அதிகாரம் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். மத நடைமுறையின் பெயரில் சமூக சீர்திருத்தத்துக்குத் தேவையான சட்டங்களை உருவாக்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டால், அது சமூக முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக அமையக்கூடும் என்பதும் ஆதரவாளர்களின் முக்கிய வாதமாக இருந்தது. குறிப்பாக திருமணம், விவாகரத்து, வாரிசுரிமை மற்றும் சொத்து உரிமை போன்றவை சமூக உறவுகளையும் குடிமக்களின் சட்ட உரிமைகளையும் நிர்வகிக்கும் அம்சங்கள் என்பதால், அவை அனைத்தையும் மதத்தின் எல்லைக்குள் கொண்டு வரக்கூடாது என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்பட்டது. சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான கொடுங்கோன்மையா? பொது சிவில் சட்டம் சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான பெரும்பான்மையினரின் தலையீடாக மாறக்கூடும் என்ற அச்சத்தையும் கே.எம். முன்ஷி கேள்விக்குட்படுத்தினார். முன்னேறியதாகக் கருதப்பட்ட சில முஸ்லிம் பெரும்பான்மை நாடுகளிலும் சிறுபான்மை சமூகங்களின் தனிநபர் சட்டங்கள் எல்லா சூழல்களிலும் மாற்ற முடியாதவை எனக் கருதப்படவில்லை என்பதை அவர் எடுத்துக்காட்டாகச் சுட்டினார். ஒரு நாட்டின் சட்ட அமைப்பு உருவாகும்போது, குறிப்பிட்ட ஒரு சமூகத்தின் பழக்கவழக்கங்களை மட்டும் பாதுகாப்பதை விட, ஒட்டுமொத்த சமூகத்துக்கும் கிடைக்கும் சட்ட நன்மைகளையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்பதே முன்ஷியின் வாதமாக இருந்தது. எனவே, பொதுவான சிவில் சட்டத்தை உருவாக்குவது தானாகவே பெரும்பான்மையினரின் கொடுங்கோன்மையாகக் கருதப்படக் கூடாது என்ற கருத்தை அவர் முன்வைத்தார். தேசிய ஒருமைப்பாடு மற்றும் மதச்சார்பின்மை தனிநபர் சட்டங்களை ஒருங்கிணைப்பது நாட்டின் சமூக அமைப்பில் நீண்டகால மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்றும் முன்ஷி கூறினார். சமூக உறவுகள், வாரிசுரிமை போன்ற விவகாரங்களில் மதத்தையும் சிவில் சட்டத்தையும் வேறுபடுத்துவது அவசியம் என்றார். கடந்த காலங்களில் மதத்தின் எல்லைக்குள் கருதப்பட்ட பல சமூக நடைமுறைகள், நவீன அரசில் மதச்சார்பற்ற சட்டமியற்றலின் கீழ் கொண்டு வரப்பட வேண்டிய கட்டத்தை இந்தியா எட்டியுள்ளது என்றும் அவர் வாதிட்டார். பொதுவான சட்டம் நல்லிணக்கத்தை உருவாக்குமா? மெட்ராஸைச் சேர்ந்த அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி அய்யரும் யுசிசிக்கு ஆதரவாக கருத்து தெரிவித்தார். பொதுவான குடிமைச் சட்டத்தின் நோக்கம் ஒரு சமூகத்தின் சட்டத்தை மற்றொரு சமூகத்தின் மீது திணிப்பது அல்ல; பல்வேறு சட்ட அமைப்புகளுக்கு இடையே பொதுவான அடித்தளத்தை உருவாக்குவதே என அவர் விளக்கினார். இந்தியாவில் ஏற்கனவே குற்றவியல் சட்டம் மற்றும் ஒப்பந்தச் சட்டம் போன்ற பல முக்கிய சட்டங்கள் மத வேறுபாடின்றி குடிமக்களுக்கு பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். குற்றவியல் விவகாரங்களில் அனைவருக்கும் ஒரே சட்டம் இருப்பதைப் போல, சில சிவில் விவகாரங்களிலும் பொதுவான சட்டம் இருப்பது சாத்தியமற்றதல்ல என்பதே அவரது வாதமாக இருந்தது. பெண்களின் உரிமைகள் குறித்த விவாதம் யுசிசிக்கு ஆதரவாக முன்வைக்கப்பட்ட மற்றொரு முக்கிய அம்சம் பெண்களின் சட்ட உரிமைகள் தொடர்பானது. கே.எம். முன்ஷி, சில தனிநபர் சட்டங்களில் பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்கும் இடையே வேறுபாடுகள் இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டார். மத நடைமுறையின் பெயரில் அத்தகைய வேறுபாடுகளை மாற்றுவதற்கான சட்டங்களை இயற்ற முடியாத நிலை ஏற்பட்டால், பெண்களின் சட்ட சமத்துவத்தை முன்னேற்றுவது கடினமாகிவிடும் என்றார். திருமணம், விவாகரத்து, வாரிசுரிமை, சொத்து உரிமை உள்ளிட்ட துறைகளில் பெண்களுக்கு சமமான சட்டப் பாதுகாப்பு வழங்குவது சமூக சீர்திருத்தத்தின் முக்கிய பகுதியாகும் என்ற கருத்தும் அப்போது விவாதிக்கப்பட்டது. இதனால், யுசிசி விவாதம் வெறுமனே மதம் மற்றும் அரசுக்கு இடையிலான உறவு குறித்ததாக இல்லாமல், பாலின சமத்துவம் மற்றும் சமூக சீர்திருத்தம் தொடர்பான விவாதமாகவும் அமைந்தது. அம்பேத்கரின் முக்கிய பதில் வரைவுக் குழுவின் தலைவராக இருந்த டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர், யுசிசி தொடர்பான விவாதத்தில் முக்கியமான விளக்கத்தை அளித்தார். இந்தியாவில் ஏற்கனவே ஒரு விரிவான மற்றும் சீரான குற்றவியல் சட்ட அமைப்பு இருப்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். மனித உறவுகளின் பல்வேறு அம்சங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் சட்டங்கள் நாடு முழுவதும் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருவதாக அவர் குறிப்பிட்டார். அவரது பார்வையில், திருமணம் மற்றும் வாரிசுரிமை போன்ற சில துறைகளில்தான் மத அடிப்படையிலான தனிநபர் சட்டங்கள் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் தொடர்ந்தன. எனவே, இத்துறைகளிலும் எதிர்காலத்தில் சட்டரீதியான ஒருங்கிணைப்பை ஏற்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பை அரசியலமைப்பு முற்றிலும் மூடிவிடக் கூடாது என்பதே அவரது கருத்தாக இருந்தது. தனிநபர் சட்டங்கள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருந்ததா? முஸ்லிம் தனிநபர் சட்டம் இந்தியா முழுவதும் வரலாற்று ரீதியாக ஒரே மாதிரியாகவும் மாற்ற முடியாததாகவும் இருந்தது என்ற வாதத்தையும் அம்பேத்கர் கேள்விக்குட்படுத்தினார். குறிப்பாக வடமேற்கு எல்லைப்புற மாகாணத்தின் சட்ட வரலாற்றை அவர் எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிட்டார். 1935-ம் ஆண்டுக்கு முன்பு அந்தப் பகுதியில் முஸ்லிம்கள் சில வாரிசுரிமை உள்ளிட்ட விவகாரங்களில் இந்து சட்டத்தின் அடிப்படையில் நிர்வகிக்கப்பட்டதாக அவர் சுட்டிக்காட்டினார். பின்னர் 1939-ம் ஆண்டில் சட்டமன்ற நடவடிக்கைகளின் மூலம் அங்கு ஷரியத் சட்டத்தை அமல்படுத்தும் மாற்றம் கொண்டுவரப்பட்டதாகவும் அவர் விளக்கினார். மேலும், ஐக்கிய மாகாணங்கள், மத்திய மாகாணங்கள், பம்பாய் உள்ளிட்ட இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் 1937-ம் ஆண்டு வரையிலும் முஸ்லிம்கள் சில வாரிசுரிமை விவகாரங்களில் உள்ளூர் சட்ட மரபுகளின் அடிப்படையில் நிர்வகிக்கப்பட்டதாக அம்பேத்கர் குறிப்பிட்டார். இதன் மூலம், தனிநபர் சட்டங்கள் வரலாற்றின் எந்தக் காலத்திலும் மாற்றமற்ற ஒரே அமைப்பாக இருந்ததில்லை என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்ட முயன்றார். அம்பேத்கர் முன்வைத்த தன்னார்வ அணுகுமுறை யுசிசியை உடனடியாக அனைவருக்கும் கட்டாயமாக்குவதற்குப் பதிலாக, எதிர்கால நாடாளுமன்றம் ஆரம்பகட்டத்தில் அதை தன்னார்வ அடிப்படையில் செயல்படுத்தும் வகையில் சட்டம் இயற்றும் வாய்ப்பு இருப்பதாகவும் அம்பேத்கர் குறிப்பிட்டார். அதாவது, பொதுவான குடிமைச் சட்டத்தின் கீழ் வர விரும்புவதாகத் தெரிவிக்கும் நபர்கள் அல்லது சமூகங்களுக்கு முதலில் அந்தச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பு வழங்கப்படலாம் என்ற சாத்தியத்தை அவர் எடுத்துரைத்தார். இதன் மூலம், யுசிசி குறித்த அம்பேத்கரின் அணுகுமுறை உடனடி கட்டாய அமலாக்கத்தை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டதாக இருக்கவில்லை என்பது அவரது அரசியலமைப்புச் சபை உரையிலிருந்து புரிகிறது. எதிர்கால நாடாளுமன்றம் சமூகத்தின் சூழ்நிலை, மக்களின் தயார்நிலை மற்றும் நடைமுறைத் தேவைகளை மதிப்பீடு செய்து சட்டத்தின் அமலாக்க முறையை தீர்மானிக்க முடியும் என்ற வகையில் அரசியலமைப்பில் இடம் வைக்க வேண்டும் என்பதே அவரது அணுகுமுறையாக இருந்தது. இந்த செய்தியை ஆங்கிலத்தில் படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும் 44-வது சரத்தின் முக்கியத்துவம் இறுதியில், பொதுவான குடிமைச் சட்டத்தை உருவாக்குவது உடனடியாக நடைமுறைக்கு வரும் அடிப்படை உரிமையாக அரசியலமைப்பில் குறிப்பிடப்படவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அது அரசின் கொள்கை வழிகாட்டு நெறிமுறைகளில் இடம்பெற்றது. இதன் பொருள், நாட்டின் சட்ட அமைப்பில் ஒருமைப்பாட்டை உருவாக்குவதற்கான நீண்டகால இலக்காக அரசியலமைப்பு இதனை முன்வைத்துள்ளது என்பதாகும். அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்களைப் பார்க்கும்போது, யுசிசி குறித்த அப்போதைய கருத்து ஒரே கோணத்தில் இருந்ததில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ஒரு தரப்பினர் மதச்சுதந்திரம், சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள் மற்றும் தனிநபர் சட்டங்களைப் பாதுகாப்பதை வலியுறுத்தினர். மற்றொரு தரப்பினர் சமூக சீர்திருத்தம், பெண்களின் சம உரிமை, தேசிய ஒருமைப்பாடு மற்றும் மதச்சார்பற்ற சிவில் சட்ட அமைப்பின் தேவையை முன்வைத்தனர். அம்பேத்கரின் கருத்துகள் இந்த இரு நிலைப்பாடுகளுக்கு இடையில் அரசியலமைப்புச் சட்ட ரீதியான ஒரு வழியை உருவாக்க முயன்றதை காட்டுகின்றன. பொதுவான குடிமைச் சட்டத்திற்கான வாய்ப்பை அரசியலமைப்பு திறந்துவைத்த அதே நேரத்தில், அதன் நடைமுறை அமலாக்கம் எதிர்கால நாடாளுமன்றத்தின் முடிவுக்கும் அக்கால சமூகச் சூழலுக்கும் விடப்பட்டது. இதன் காரணமாகவே, 44-வது சரத்து இந்திய அரசியலமைப்பில் நீண்டகால சட்ட மற்றும் சமூக சீர்திருத்த இலக்காக தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படும் பிரிவாக இருந்து வருகிறது. எழுதியவர் பெயர் - ஜதின் ஆனந்த் Stay updated with the latest news headlines and all the latest Lifestyle news. Download Indian Express Tamil App - Android or iOS. Mona Pachake is a journalist and writer who studied journalism at the Asian College of Journalism, Chennai. With over four years of experience in the media industry, she has been working with The Indian Express Tamil for more than three years. She specializes in lifestyle, entertainment, and food journalism, bringing a keen eye for detail and a passion for storytelling to her work. Through her writing, Mona aims to inform, engage, and connect with readers by capturing the stories behind people, trends, and culture. இந்தக் கட்டுரையைப் பகிரவும் இந்த கட்டுரை உங்களுக்கு பிடித்திருந்தால் உங்கள் நண்பர்களுடன் பகிரவும்அவர்கள் பின்னர் நன்றி சொல்வார்கள்
பொது சிவில் சட்டம் குறித்து அம்பேத்கரின் நிலைப்பாடு என்ன? அரசியலமைப்புச் சபை விவாதம்
📅
📍 Chennai, Tamil Nadu
🏷️ Politics
✍️ TN24 Editorial Desk
